آورندهء عذاب روز جزاست . گناه ، در اندازندهء انسان به چاه ضلالت ، مسدود كنندهء راه هدايت ، ايجاد كنندهء بلاهت و به وجود آورندهء سفاهت و از بين برندهء صفاى آدميت و بر باد دهندهء غيرت و حميّت است . گناه طوفانى بس خطرناك است كه چون از سرزمين وجود انسان برخيزد ، خير دنيا و آخرت آدمى را دستخوش زوال نموده و اركان انسانيّت را به لرزه آورده و سعادت امروز و فرداى انسان را به باد مىدهد . گناه ، به فرمودهء حضرت حق در آيات قرآن مجيد ، مرض است و ادامهء آن تمام شؤون حيات انسانى را دستخوش بيمارى كرده و به هلاكت ابدى آدمى منجر مىگردد . بيمارى گناه انسان بر اساس آيات قرآن مجيد ، چون قدم به دنيا مىگذارد ، از سلامت و پاكى برخوردار است و بر پايهء فطرت توحيد زندگى خود را شروع مىنمايد . او از گناه و معصيت و انحراف و خطا چيزى نمىداند ، جز به كمال و سعادت ميلى ندارد ، از توجه به حقيقت لذّت مىبرد و از درك حقايق و فهم واقعيّت‌ها خوشحال مىشود . مىخواهد در چهارچوب درستى و راستى و صدق و صفا و محبّت و وفا مطرح شود و احترام همگان را در پرتو فروغ صفات حسنه و اخلاق انسانى به سوى خود جلب كند . چون پدر و مادر و خانه و كاشانه و كوچه و بازار و مدرسه و محيط به او توجه نكند و احساسات و اميال و غرايز او بر اساس قرآن و قواعد تربيتى انبيا و امامان عليهم السلام نباشد ، بر اثر جاذبه‌هاى مادّى و جسمى و كشش‌هاى شهوانى و غريزى آلوده مىشود و چون لذّت گناه را چشيد به تدريج ميل به گناه ، طبيعت ثانوى او